می توان عشق ورزید ...

می توان روی قلب ها نقاشی کرد ... وروی هر قلبی حتی سنگ ترین آنها آرام و گرم نوشت: دوستت دارم.... می توان کینه ها را کنار گذاشت و زمزمه کرد: ز یاران کینه هرگز در دل یاران نمی ماند                به روی آب جای قطره ی باران نمی ماند می توان کنار پنجره منتظر پرنده ها ماند... و دستها را با بالهایشان متبرک ساخت... می توان بدی ها و خطاهای ریز و درشت را بخشید... و گره از ابروان گشود و شعر آشتی و لبخند را سرود... می توان عشق ورزید و دوست داشت و مهربان بود... و آنقدر آیینه شد تا خورشید رو به روی ما بایستد و زلف های خود را شانه کند... می توان از تنهایی گریخت و به میان مردم آمد... و از عطر مهربانی شان سرشار شد... می توان واژه های عاشقانه را از دفتر های خاک خورده بیرون آورد... و به دوست تقدیم کرد... می توان بزرگ بود  آنقدر بزرگ که سر بر آسمان سایید... و با فرشته ها همسایه شد............ می توان تغییر کردو از این پهلو به آن پهلو غلتید... و از کبودی و تاریکی به وضوح و روشنی رسید... درست مثل ابر های اخمو و تیره... که ناگهان تمام دلتنگی خود را بر دشت می بارند.......... یه پاورقی کوچولو... عشق درياست... مشكل دريا نيست... مشكل ماييم كه بدون توجه و آمادگي به دريا ميريم. تو كه در كنار دريايي بگو...از دريا آرومتر وجود داره ؟؟؟؟ از دريا خشمناكتر وجود داره ؟؟؟؟ از دريا ...... اما هميشه مردم برا رسيدن به اون و داخلش شدن ، مشتاقن !!!.عشق همون درياي ماست...همه ازش لذت ميبرن اما اوني تو دريا آسيب نميبينه كه به اندازه خودش جلو ميره... يه آدم ناشي بايد لب دريا دراز بكشه و لب دريا ، آب بازي كنه!!! جلوتر رفتن اون ، مرگ و نابودي اونه!!!!! بخدا عشق بد نيست،، بدي از ناشي بودن خودمونه. حالا اشكاتو پاك كن و امشب وقتي خواستي بخوابي ، با خودت تصميم بگير كه قبل از رسيدن به اين دريا ، شناگر ماهري بشي...

آیا شده تو یه شب برفی زمستونی بیرون از خونه سردت بشه .....جایی رو برا رفتن نداشته باشی و تا مغز استخونت از سرما بسوزه و تو خیره شی به یه خونه کوچیک سرنبش یه کوچه باریک که توش چراغی میسوزه و گرمایی داره....با خودت میگی هر قدر محقر و ساده اما چقدر الان نایابه ......آیا شده چند روزی باشه که چیزی نخورده باشی و تو کوچه گرسنه و بی رمق قدم بزنی و از پنجره بازآشپزخونه یه خونه بوی یه غذای ساده خونگی به مشامت برسه و تو آرزوی اونو بکنی...........گرچه چیز قابلی نباشه....آیا شده... آیا؟! ........هزاران چیز که نداشتیم و آرزوش رو کردیم .........اما چیزیه که هیچگاه نداشتیم و هیچ کس نداشته و نخواهد داشت و اون خوشبختیه.... چه کسیو میشناسی که خوشبختی رو تنها برا یه لحظه حس کرده باشه و بتونه اونو توصیف کنه...چه کسی رو میشناسی که تو اوج داشته ها چیز دیگری رو نخواد و چه کسی رو میشناسی که وقتی به اون محبتی کنیم از مهر و محبت ما از ته دلش سیر شه و دیگه مهر و محبت کسی رو نخواد .........نمیدونم اما حس میکنم کسی هست که محبتم رو پس میزنه...دوست نداره دوستش داشته باشم.........نمیخواد نگرانش باشم...نمیخواد شب ها با رویاش باشم ...نمیخواد هواش باشم..وقتی دلم میگیره گریه هام بارونی بشه بر غبار گناهان قلبش .....اون نمی خواد.....شاید اون اینقدر خوشبخته که تموم عالم دوستش دارن.... شایداون اینقدر قلبش صاف و بی غباره که نیازی به اشکهای من نداره.... شاید اون اینقدر قدرتمنده که نیازی به نگاه دعا گو من به هنگام بدرقه ش نداره ........روزی برام نامه نوشت و گفت دل از خیلی روزا با کسی نیست ...... ولی اون هنوز هرزگی گل ها رو نداره که هر دستی اونو پرپر کنه... اون هنوز یادش رو تو خاطر من به امانت گذاشته و من اونو به دست هرزه فراموشی نمیسپارم............