حس غريبي دارم...

 حس دلتنگي لحظه غروب....

 تا حالا شده كنار دريا باشي و به غروب خورشيد نگاه كني...

 در حالي كه غم سنگيني توي دلت خونه كرده باشه....

 و نتونه مانع گريه هات بشي...؟

 احساس دلتنگي يك غروب ابري و پاييزي رو دارم...

 حس عجيبي دارم....

 احساس يك شاپرك كه تو تار عنكبوت گرفتار شده....

 احساس يك پرنده كه بالش زخميه و نمي تونه پرواز كنه...

 احساس يك پرستو كه از آشيونش دور مونده...

 دلم عجيب گرفته....

 دلم مي خواد فرياد بزنم...

 اين قدر بلند كه تا اون بالا بالاها هم بره و خدا هم بشنوه...

 شايد چاره كنه.. شايد يك نگاه به دل زخمي من هم بندازه...

 دلم مي خواد فرياد بزنم...

. دلم مي خواد گريه كنم. ...

دلم خيلي گرفته...

 خيلي.....

خیلی دوست دارم.........ولی کاش میشد بهت بگم........

دوست دارم... 

نه جوهر داشتم نه کاغذ نه حرفی واسه نوشتن حتی همه ی بغضمو جمع کردم و یه گوشه ی دلم قایم کردمش

تو این مدت خیلی با خودم کلنجار رفتم که دوباره بنویسم خیلی حرص می خورم

که چرا اون روزا دست نوشته هامو پاره کردم اما...

می خوام بازم بنویسم از قلبای تهی از تموم نا مهربونیا واز گذشته هایی که همه به باد سپردنش دلم می خواد از عشق بنویسم ازهیچکس

صدای زوزه ی بادو می شنوم

صدای پر شدن نفسها از خاکستر، دوباره می نویسم

از کوزه گری که گلش خشک شد از نقاشی که رنگش تموم شد ازباغبونه تو اون کویر برهوت از تو...که اومدی ، ولی بازم رفتی

من اومدم حرف بزنم و اونو حتما میگم حتی اگه لحظه ی شیرین مرگ سراغمو بگیره آینده اونو می گه چونکه اصلا راز دار خوبی نیست

من اومدم که با نور عشق زندگی کنم

من اینجام دارم زندگی می کنم هیشکی نمی تونه از زندگیم تبعیدم کنه

حتی اگه چشامم ببندن من به نجوای عشق گوش می دم اگه گوش نداشته باشم

من شادیو تو نوازش یه نسیم کو چولو می بینم

اگه هوا رو ازم دریغ کنن من با روحم زندگی می کنم  من اومدم تا با همه باشم ، بین همه آدما

آخه روزایی میان که همه چی عوض میشه

روزهایی که تموم دل نوشته هام تو بازار سیاه حراج شده...

مردم دورش جمع شده بودند, هیاهو می کردندوهول می زدندو بیشتر می خواستند

. توی بساطش همه چیز بود: غرور, حرص, دروغ وخیانت, جاه طلبی وقدرت

 .هر کسی چیزی میخرید ودر ازایش چیزی می داد. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند

.وبعضی پاره ای از روحشان را.بعضی ها ایمانشان را می دادند وبعضی آزادگیشان را.

                               شیطان می خندید ودهانش بوی جهنم می داد.

حالم را به هم می زد,دلم می خواست تمام نفرتم را توی صورتش تف کنم .

انگار ذهنم را خواند , موذیانه خندیدو گفت :من کاری با کسی ندارم,

 فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام وارام نجوا می کنم

,نه قیل وقال میکنم ونه کسی را مجبور میکنم از من چیزی بخرد,

می بینی ادمها خودشان دوره من جمع شده اند .

جوابش را ندادم . انوقت سرش را نزدیک اورد و گفت : البته تو با اینها فرق میکنی

 تو زیرکی ومومن . زیرکی وایمان ادم رانجات می دهد .

 انها ساده اند وگرسنه . به جای هر چیزی فریب می خورند .

از شیطان بدم می امد اما حرفهایش شیرین بود .

گذاشتم که حرف بزند. و او هی گفت و گفت و گفت.

ساعتها کنار بساطش نشستم تا اینکه چشمم به جعبه ای افتادکه لا به لای چیز های دیگر بود.

 دور از چشم شیطان ان را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

 با خودم گفتم:بگذار یک بار هم که شده کسی چیزی از

                                            شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد.

                                          به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم.

توی ان اما جز غرور چیزی نبود.جعبه ی عبادت از

دستم افتادو غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم.

دستم را روی قلبم گذاشتم , نبود .

 فهمیدم ان را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.

تمام راه دویدم, تمام راه لعنتش کردم , تمام راه خدا خدا کردم.

می خواستم یقه نامردش را بگیرم,

عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.به میدان رسیدم . شیطان اما نبود