ای همسفر ای همنفس ای رفته از دست

هرگز نخواهم برد از یاد

وقتی که اشکم می چکید از دیده رفتی...

رفتی ولی اشک مرا نا دیده رفتی

ای رفته در ابر سفر ها

رفتی ولیکن خاطرت مانده در یاد

من مانده ودر دیده ام اشک من مانده ودر سینه فریاد

هر که باشم هر لحظه هر جا سیمای تو می آید به یادم

                                                                       اشکم نثارت باد برگرد...

دفتری کهنه لابلای هزاران چرکنویس قدیمی  توجهم را جلب می کند رنگ جلدش حالم را دگرگون می کند یادآور صفحاتی از بودن در شرایطی است ناگفتنی  . زمان می ایستد نبضم تند میزند انقدر تند و بی توقف که شاید بتوان گفت نمی زند .  با اضطراب ورق میزنمش چه روزهای شبی . نه شب مقدس است چه روزهای تاریکی .نه تاریکی امنیت دارد حداقل نگاه به نگاه نمی افتد.چه روزهای روزی .اری این بهترین ترکیبی است که می توانم بکار ببرم .

به ان روز نزدیک میشوم .عرق کرده ام .گویی همین امروز است .نه همین اکنون است . فعل بودن   در ذهن مشوشم   صرف میشود :بودم  بودی  بود ...

خیلی گذشت تا فهمیدم  بود . دیر وقتی نیست که مطمئنم  هست.شاید با تردید ولی  میدانم خواهد بود . آنروزها هیچ نمی دانستم  فقط می دانستم که هستم و خوشحال و سرخوش بودم که هستی ...

باز هم ورق میزنم خیلی زود به صرف فعل رفتن رسیدم  ولی صرف به قانون پریشانی :

بودم   رفتی    رفتی     رفتی     رفتی      رفتی     

شروع دانستن با رفتن بود و همچنین شروع جهان شناختی پریشان  پس از درک و تحمل رفتن میسر شد .                         

بهایش را دادم و دانستم زندگی بودم و بودی نیست . هستم و هستی نیست. مهم است استدراک اول شخص جمع یعنی بودیم و هستیم و مهم تر درک سوم شخص  غایب از نظر  که بود و هست و بودنت و نبودنت همه منوط به بود او .

امروز نادان تر از همیشه ولی میدانم که گر هستی .بودنی بوده ای که هستی وگر هستم بودنی بوده ام که هستم وگر هست باید باشد. که گر نباشد هستی با تمام عظمت   نیستی    بیشتر نیست.

ولی بی مبالغه بگویم هنوز نمی دانم که هستم .

باز هم صبح رسید. روز دگر آغاز شد

باز هم شب کوچ کرد.غم هم به دل انباز شد

باز هم تکرار بودن

باز هم سرگشته و دیوانه بودن

باز هم گفتن و گفتن

و هرگز ناشنیدن

باز هم یا علی از هر کس و ناکس شنیدن

من چه گویم؟

با که گویم؟

بگویم عاشقم !بی همدمم!دیوانه ام!مستم!

نمی دانم کدامین حس و درد خویشتن گویم

نمی دانم خمارم من

یا که چون مجنون مستی

لبان بر پیک جانانم  ببستم

رهایم من

ولی در حسرت باران نمی

درگیرتر از هر بلای مبتلایم من

بیا ساقی

می نابی در این ساغر بریز و درد غم کم کن

بیا و بادهء مرگی رسان

جان از تنم بستان

که من مخمور آن باران جان بخشم

که دیگر از دو دیده بر دل سنگم نمی بارد